In Gesprek Met …. Vincent Gouriou

Franse fotograaf Vincent Gouriou won de derde prijs in de categorie ‘Single Images’ met zijn portret van het vrouwenstel Anne en Véronique samen met hun tweeling Angèle en Lucien. Kate Kingsford interviewde hem over zijn carrière, zijn winnende foto en het gebruik van licht in zijn foto’s.
 
 
Family time © Vincent Gouriou
 
 
Wat inspireerde je om fotograaf te worden? 
Toen ik 15 was vond ik een oude camera en begon daarmee foto’s te maken die ik ontwikkelde op de zolder van mijn ouders. Ik ontwikkelde ook de oude foto’s van mijn vader, van toen hij jong was en in Afrika woonde. Het was een manier om een ​​deel van zijn leven te ontdekken dat ik niet goed kende, en hem beter te leren kennen.
 
Ik heb geen formele opleiding in fotografie gevolgd, maar het is mijn passie. Ik heb workshops gevolgd tijdens het fotografie festival in Arles in het zuiden van Frankrijk en bij VISAVIS Foto in Parijs. Ik heb het dus geleerd door workshops te volgen en door ontmoetingen met andere fotografen.
 
Ik ontdekte dat fotografie het beste medium was om mezelf uit te drukken. Het past bij mij, want ik ben nogal verlegen en observeer mensen graag. Het is een excuus om mensen te ontmoeten die ik niet snel zou aanspreken zonder camera. Zo kom ik meer te weten over andere mensen, en tegelijkertijd ontdek ik meer over mezelf.

 
 

Hoe kwam je op het idee voor ‘Family Time’? 
Mijn eerste fotoserie, ‘Singularities’, ging over mensen die ‘anders’ zijn. Het ging over de condition humaine, een mozaïek van zeer verschillende personen. Ik nam foto’s van mensen met kanker, oude mensen, transseksuelen – en daarna wilde ik doorgaan met het onderzoek naar identiteit, maar dit keer met een focus op seksuele identiteit en familie.
 
Een paar jaar geleden vonden er veel demonstraties plaats tegen het homohuwelijk in Frankrijk, en het was een heftige tijd voor LHBT’s. Dit was een manier om mijn gevoelens over dat onderwerp te uiten en om gezinnen te tonen die ‘anders’ zijn, maar ook net als andere gezinnen zijn. Mijn volgende tentoonstelling in oktober gaat ook over familie, en omvat transseksuelen, alleenstaande ouders en andere gezinnen die niet passen in ons idee van wat ‘normaal’ is.
 
De twee vrouwen op de foto zijn vrienden van me, een stel die ik al vijf jaar ken. Toen ze besloten om een ​​baby te nemen moesten ze naar België, omdat de wet in Frankrijk medisch geassisteerde voortplanting tussen koppels van hetzelfde geslacht niet toestaat. De behandeling duurde twee jaar en uiteindelijk hebben zij nu een tweeling. Ik begon met de serie toen te tweeling geboren was, en elk jaar neem ik een nieuwe foto bij hen thuis, om de familie te zien veranderen en ouder worden.

 
 
Het is een zeer intiem beeld. Vind u het makkelijker om dit soort persoonlijke foto’s te nemen als u de personen die u fotografeert kent?  
Ja en nee. Het is anders, maar ik hou van intieme foto’s. Zelfs als ik niet weet wie de persoon is, probeer ik om dichter bij hen te komen als ik een foto maak. Ik vraag niets aan deze mensen, ze laten me zien wat ze willen laten zien. Ik herinner me dat ik een lesbisch stel fotografeerde een paar maanden geleden, twee vrouwen die ik niet kende. We hebben een half uur over het maken van de foto gesproken, en ze waren beide volledig op hun gemak bij mij. Toen ik eenmaal begon te schieten begonnen zij te kussen en omhelsden ze elkaar, en het voelde alsof ik ze allebei erg goed kende. Na het fotograferen vertelden ze dat ze niet hadden verwacht dit te doen en dat ze zich erg op hun gemak voelden.
 
De foto lijkt op een schilderij, maar is ook heel natuurlijk.  
Ja, schilderen is een inspiratie voor mijn fotografie, omdat licht een zeer belangrijk onderdeel is van de foto’s die ik neem. Ik gebruik voornamelijk natuurlijk licht, zoals oude schilders uit Noord-Europa – een soort van koud licht. Als ik foto’s neem heb ik liever dat ze tijdloos zijn, met een minimalistische achtergrond – ik heb het liefst geen televisies of computers in beeld. Misschien is dat is nog een reden waarom mijn foto’s een beetje op schilderijen lijken, omdat er geen informatie in te vinden is over de periode waarin de foto gemaakt is. Maar het allerbelangrijkste aspect is het licht.
 
Toen ik deze foto nam was het bewolkte – ik woon in Brest, in Bretagne, waar het vaak grijs is en je niet veel zon ziet. Dit soort licht is een inspiratie voor mij, want het is de achtergrond van mijn omgeving, mijn dagelijkse leven. En toen kwam de zon heel even tevoorschijn tijdens het fotograferen – en dat was het moment waarop ik deze foto nam. Het was een rustig moment, een moment van vreugde tussen de moeders en hun kinderen, dat heel goed werkte in de context van de foto.
 
 
Hoe zie je deze fotoserie ’zich in de toekomst verder ontwikkelen? 
Ik wil graag elk jaar van hen foto’s blijven nemen om de ontwikkeling van de kinderen en hun moeders te zien. Ik wil het gevoel van intimiteit een beetje verder voeren, en ik hoop dat ik de kinderen goed leer kennen en dat ze gewend aan mij raken. Ik vind het interessant om intieme momenten vast te blijven leggen in het huis waar ze wonen, maar ook om naar buiten te gaan: om te laten zien waar ze wonen, de kinderen als die spelen met vrienden en de rest van de familie. Je moet zowel de binnenkant en de buitenkant vastleggen, om uit te leggen hoe deze kinderen opgroeien.
 
 
Het klinkt heel persoonlijk, en het past in de discussie over het homohuwelijk en adoptie in Frankrijk. 
Ja, je hebt de activist, de politieke kant en ook een artistieke, persoonlijke kant. Als ik een foto maak gaat het ook over mij. Het is een combinatie van het onderwerp en mijzelf – van wat ik ben en wat ik wil laten zien.
 
 
 1_Eliot_6ans_2015
  Waar ben je op dit moment mee bezig? 
Ik heb een soortgelijk project met een jongetje, een zoon van vrienden van mij. Deze kleine jongen heeft rugklachten en draagt een medisch korset dat hij 23 uur per dag moet dragen, tot hij 18 jaar oud is. Hij is nu nog maar zes, en hij draagt ​​het al drie jaar. Hij is een hele dappere, vrolijke jongen en hij is het gewend. Elk jaar krijgt hij een nieuw medisch korset, en elke keer dat het verandert neem ik een foto van hem. Mijn idee is om ieder jaar een foto te nemen, tot hij 18 is. Het ’Maison Européenne de la Photographie’ in Parijs voegde drie van deze foto’s aan hun collectie en is van plan om de volgende foto’s ook aan te kopen, en hij is daar heel erg trots op! Het is een manier voor hem om de positieve kanten van zijn situatie te zien.
 2_Eliot_5ans_2014
 
Elke keer als hij een nieuw medisch korset krijgt, is zijn lichaam veranderd. Hij kan ook een kleur en het ontwerp kiezen – de eerste was met voetballen erop, en de tweede met schedels. In de foto’s kan je dan zien hoe zijn identiteit verandert, maar ook hoe hij fysiek verandert als hij ouder wordt. Als hij 18 wordt wil hij een groot feest geven met zijn vrienden, en gaan ze in een groot vreugdevuur alle oude korsetten verbranden. Dan zal ik er zeker zijn om foto’s te nemen.
 3_Eliot_4ans_2013
 
 Interview: Kate Kingford

Pride Photo Award is een jaarlijkse internationale wedstrijd voor foto's over seksuele en gender diversiteit.

Taal:

  • English
  • Nederlands