In gesprek met… Irina Popova

Irina Popova won de eerste prijs in 2013 in de categorie Extremely Normal met haar fotoserie Apt. 779. Ze is een jonge fotograaf uit Rusland met diverse prijzen op haar naam. Irina ’s werk is tentoongesteld in Frankrijk, Canada, Oekraïne, Georgië, Nederland en in haar geboorteland Rusland. Apt. 779 portretteert het speelse doch dramatische leven in een flat in Moskou, waar 5 (soms 6 of 7) lesbische meiden samen woonden.
 
Apt. 779 by Irina Popova
 

Het leven in Apt. 779 was verre van saai te noemen! Waarom wilde je dit documenteren?
Ik maakte ruim een half jaar deel uit van de gemeenschap. Ik had toen een plek in Moskou nodig en een van de meiden had mij gevraagd om bij hun te komen wonen voor een lage huur. Ze was een vriendin van vroeger, dus ik vond het prima. Ik was maar zijdelings betrokken bij wat er zich allemaal afspeelde. Ik vond het nogal lastig om mijn privé-leven te scheiden (als ik mijn deur dicht wilde doen en even niemand wilde zien) van mijn sociale leven met mijn kamergenoten en van mijn fotografie. Ik denk dat fotografie niet mijn hoogste prioriteit had op dat moment en daarom heb ik het leven binnenshuis bij tussenpozen gedocumenteerd.
 
Je zei op een gegeven moment dat de meiden “niet genoeg begrip van de buitenwereld kunnen krijgen” . Hoe zou je het leven beschrijven van LHBT’s in Rusland?
Ik denk dat de LHBT-gemeenschappen in bijna iedere grote stad in Rusland dicht op elkaar wonen. Ze praten niet zo veel over de discriminatie. Ze proberen het niet te bestrijden en ze denken soms zelfs dat het openlijk tonen van hun relaties een onnodige provocatie is. Ze zijn zeer terughoudend naar de buitenwereld. Sommigen van hen werken voor de overheid of als politieagent, anderen werken in winkels, altijd in contact met andere mensen. Maar ze praten nooit over hun privéleven. Sommige mensen vermoeden het door hun uiterlijk of gedrag, maar privévragen als (‘Ben je homo?’) ziet men als opgepast. Als gevolg daarvan leven LHBT’s zeer geïsoleerd in kleine gemeenschappen, de enige plek waar ze zichzelf kunnen zijn. Ze veranderen vaak van partner en zijn zelden in staat om een gezin of een langdurige relatie op te bouwen op grond van hun seksuele geaardheid.
 
Je hebt deze serie in zwart-wit geschoten. Had je daar een speciale bedoeling mee?
Ik heb niet te veel over het eindresultaat nagedacht toen ik de foto’s maakte. Eerlijk gezegd dacht ik niet eens dat ik een gelegenheid zou vinden om het te laten zien. Voor mij was het niet meer dan communiceren via mijn camera en het opbouwen van mijn persoonlijke visuele geheugen, door het documenteren van wat ik had gezien. Maar ik besefte me dat de gebeurtenissen om me heen in zekere zin buitengewoon waren, iets waarvan je niet vaak de kans krijgt er getuige van te zijn of het vast te leggen.
 
Je hebt nogal een reputatie verkregen dat je met jouw camera diep doordringt in het leven van ‘controversiële’ mensen. De serie Een ander gezin is misschien wel de meest prominente. Kun je ons meer vertellen over wat je motiveert in jouw kunst?
De drijfveer voor mijn werk is denk ik het tonen van mensen die in de marge van de maatschappij leven en laten zien hoe ze worstelen om te overleven in een wereld die hen niet als ‘normaal’ ziet. Dit geldt zowel voor mijn fotografie als voor mijn persoonlijke zoektocht. Voor mij is het een poging om over de grenzen heen te kijken. Ik ben zelf een beetje een buitenstaander. Ook als ik mensen fotografeer die zelf aan de randen leven, beschouwen ze mij vaak als een buitenstaander in hun wereld. Mijn ideaal is om alle barrières in de samenleving te doorbreken, discriminatie een halt toe te roepen en mensen vreedzamer te laten samenleven, elkaar te helpen en te begrijpen. Maar soms ben ik bang dat ik, door hen bloot te stellen aan het publiek, alleen maar hogere barrières opwerp en meer spanning in de samenleving veroorzaak.
Na Een ander gezin was er voor mijn gevoel geen weg terug meer. Mensen waren woedend over de serie en dienden een klacht in bij de politie. Ik heb veel over de rol van de fotograaf nagedacht, en als gevolg daarvan heb ik een fotoboek van die serie gemaakt, dat in februari 2014 wordt gepubliceerd.
 
Interview: Claudia Vendrik
 
***
 
Apt . 779 van Irina Popova wordt momenteel getoond op de Love Aids Riot Sex II tentoonstelling in het nGbK in Berlijn tot 9 maart 2014. De tentoonstelling toont ook het werk van een andere winnaar van de editie 2013 van Pride Photo Award: The Other Side of Venus van Anna Charlotte Schmid (lees hier het interview met haar).
 
De serie Apt . 779 is samen met de andere winnaars van 2013 hier te zien op onze site.
 
De serie wordt samen met alle andere bekroonde foto’s en series van de eerste vijf edities van Pride Photo Award opgenomen in ons fotoboek Pride Uncovered. Hiervoor loopt een crowdfunding campagne op Indiegogo. Wij hopen dat je bereid bent om de campagne te ondersteunen met een bijdrage en door de campagne te delen met jouw vrienden, als je dat niet al gedaan hebt!
 

Pride Photo Award is een jaarlijkse internationale wedstrijd voor foto's over seksuele en gender diversiteit.

Taal:

  • English
  • Nederlands